Rozdział 1

czytasz = komentujesz

Oczami Lily

Mieliście kiedyś wrażenie, że wszystko wokół was jest szare, nie macie poco żyć, oddychać. Bo to wcale nie jest tak, że życie i oddychanie to to samo. Istnieć nie znaczy żyć do oddychania zostajemy nie mal że zmuszeni a żyje tylko człowiek który tego chce.

Wszystkiego się odechciewa, myślicie, że to tylko chwilowe. Zaczynacie zagłębiać się w samotność a rzeczy które kiedyś były przyjemne, są teraz udręką. Mimo to odgrywacie nędzną imitację życia, staracie się by każdy uwierzył, że wasz uśmiech jest prawdziwy. Tak naprawdę rani was, że rodzice nie zauważają pociętych nadgarstków i tabletek które chowacie pod łóżkiem tak na wszelki wypadek. Płacz staje się codzienną rutyną, i czujecie, że przyjaciele się martwią ale przestają być dla was ważni. Taka jestem właśnie ja. Lily Gonzales. Większość ludzi myśli, że jestem przeciętną piętnastolatką, ale w rzeczywistości nigdy nie spróbowałam tego "życia ". I jeszcze ta choroba...

 

Niczym duch weszłam do pokoju, wsunęłam rękę pod łóżko. Nie fatygowałam się by zamknąć się w toalecie, po prostu usiadłam u jego stóp. Wyspałam z okrągłego pudełeczka prawie wszystkie czarno-białe tabletki w kapsułkach. Przez dłuższą chwilę spoglądałam na moją dłoń. Pomyślałam o rzeczach których nigdy nie spróbuję. Papierosy, alkohol, pierwszy pocałunek, miłość, nigdy już nie zobaczę mamy, taty. Przybliżyłam tabletki do ust i przymknęłam oczy.

 

-Żegnajcie...-włożyłam je do buzi.

 

-Co ty robisz?! wypluj to!-moja mama wpadła do pokoju i siłą wyciągnęła mi tabletki z ust.

 

-Ja nie chcę, ja już nie mogę...

 

****

 

Byłam w swoim pokoju, siedziałam oparta plecami o drzwi i nasłuchiwałam rozmowy rodziców. Słyszałam drgający od płaczu głos mamy i stanowczy, ale zawiedziony głos taty.

 

-Jak mogliśmy nic nie zauważyć. Jej nadgarstki, obniżyły się oceny w szkole....-jej głos się załamał.

 

-To nie twoja wina, to mnie wciąż nie ma w domu. Myślę, że ma depresje. Ostatnio schudła jak piórko.-to prawda nie jem zbyt dużo. Jedyne posiłki jakie przyjmowałam były w sobotę i niedzielę, bo wtedy kontrolę mieli rodzice, a nie szkoła.

 

-Myślisz, że dobrym pomysłem będzie oddanie jej pod oko lekarzy...-powiedziała to dosyć niepewnie. Moja rodzona matka chciała mnie oddać do psychiatryka. Łzy (które były codziennością) spłynęły po moich policzkach. Moje gardło się zacisnęło, a powieki bolały od ciągłego powstrzymywania łez. Wstałam niezgrabnie i szybko na równe nogi. Chwyciłam klamkę i uderzyłam drzwiami o ścianę mojego pokoju. Weszłam jak bomba do kuchni gdzie siedzieli moi rodzice.

 

-Chcecie mnie oddać do psychiatryka?!-ryknęłam-Jasne najlepiej! Zawsze jak pojawia się jakiś problem najlepiej odsunąć go jak najdalej od siebie, dać komuś innemu do zamartwiania się. Wiecie co? Przerwaliście mi najszczęśliwszy moment w życiu!-wiedziałam, ze to co powiedziałam sprawiło im ból. Wiem że to co robiłam jak się zachowywałam było dla nich ciężkie i przykre. Co ja mam powiedzieć? Przykro mi, okey?

                                  czytasz = komentujesz